De party paardenkoets

Hallootjes lieve trouwe lezers,

Hier zijn we weer met onze fantastische avonturen!
We zijn vandaag woensdag en ja hoor, het is hier nog steeds leuk – leuk – leuk! Het is hier heel zonnig met af en toe een “klein” buitje, maar dat houdt ons helemaal niet tegen. In de ochtend deden we, zoals gewoonlijk onze projecten, maar in de namiddag had Hlimou een leuke verrassing voor ons voorzien. We mochten namelijk naar de leerlooierij en daar gingen we niet zomaar te voet naar toe, maar met een heuse PARTY PAARDENKOETS!

Eens aangekomen in de leerlooierij gaf er een man ons een hele interessante rondleiding in het ‘Berbers’… Jaja, echte grapjassen die Marokkanen. De man bleek perfect Nederlands te kunnen… Daarna konden we in het lokale winkeltje eens een kijkje nemen, waar we ons Emma aka de afbiedqueen aan het werk konden zien. HW zetten ze niet in ’t zak!

Na dit hele leuke, maar veel te korte tripje gingen we met ons allen naar Centre Ahli. Hier speelden we met onze trouwe kindjes nog enkele spelletjes. We genieten hier heel hard van onze projecten en dat we er voldoening uithalen is zacht uitgedrukt. Zien hoe deze kindjes open bloeien is geweldig. Ze zijn altijd ongelooflijk gemotiveerd wat het zware werk – want vermoeiend is het absoluut – veel lichter maakt. Stel je maar eens voor dat je 30 kindjes die Arabisch spreken en een heeeeeeeeeel beperkte kennis van Frans hebben, onder controle moet houden. De kindjes hebben vaak ook al heel wat bagage voor hun jonge leeftijd: weeskinderen, straatkinderen en vele kinderen lijken ook een mentale achterstand hebben. Het verklaart hun enerzijds dankbare en anderzijds hun onvoorspelbare  gedrag wel een beetje.

Gelukkig zijn er ook naast onze projecten nog veel andere leuke dingen die we doen… en horen. Wist je trouwens dat Hlimou zijn eigen leeftijd niet weet? Hij is geboren in de bergen en de exacte datum wisten zijn ouders niet. Om zich in te schrijven in de school gaven ze hem dan ook een jongere leeftijd, omdat hij anders niet meer welkom was. Volgens zijn paspoort is hij 65 jaar , maar wellicht is hij in het echt enkele jaren ouder. Voor meer Marokkaanse weetjes blijf je best onze blog volgen!

Kort samengevat; zalig weer, leuke mensen, veel kindjes, lekker eten en volop genieten. Wat wil je meer? Nu moeten we jullie laten, er staat hier namelijk een dikke boite op ons te wachten.

It’s a party in Maroc…

Veel liefs,
Emma en Laura xxx

Quote van de dag: Alles very cosy met Van der Mosy! 🙂

Advertenties

Breaking: Taroudant ligt in Congo!

Alweer gewekt worden om 5 uur ’s ochtends door het melodieuze gezang van de moskee, check! Gelukkig was dit niet zo erg, omdat er weer een heuglijke dag voor de deur stond. Onze groep werd opnieuw gesplitst in drie groepen in de voormiddag, een in Centre Alhi, een in Lala Amina en een schildergroep. Onder een stralend zonnetje (dat na de middag helaas veranderde in een vervelende miezerige regen – we zijn solidair met het Belgisch thuisfront, jawel) zijn we op pad gegaan.

De schilders hebben uiteindelijk gekozen voor een wereldkaart en een samensmelting van de Marokkaanse en Belgische vlag. Daarnaast knutselde het tweede team met een paar kindjes uit Centre Alhi. Een paar straten verder, bij het weeshuis Lalla Amina, ging het er heftig aan toe. Veel pampers moesten ververst worden, ondanks het ijverige werk van de verzorgsters. Gelukkig konden wij een handje helpen. Ze waren ons heel erg dankbaar en wij verlieten het centrum na afloop met voldoening.

’s Middags aten we een typisch Marokkaans gerecht, namelijk een lekkere tajine met eieren, tomaten en kefta. Daarna wisselden de teams van de voormiddag van locatie af. Voor de schilders werd het een interessante namiddag, want ze leerden iets verrassends bij. Volgens één van de pubers die mee schilderde ligt Taroudant in Congo en Rabat ligt blijkbaar ergens in Togo. Waar is meneer Croonenborghs als je hem nodig hebt… Tegelijkertijd speelde een ander team vol enthousiasme de stoelendans en de zieke krab. De lachende gezichtjes spraken boekdelen.

Bij het terugkomen in ons huis was iedereen vermoeid, maar een potje Jungle Speed zat er zeker nog in. We blijven doorgaan! Ook weerwolfje blijft een constante na het avondeten. We krijgen er maar niet genoeg van. Nu kunnen we eindelijk gaan slapen, uitkijkend naar het volgende gebed om 5 uur ’s ochtends 😉

Kisses van Mai Vy en Mathilde!

Quote van de dag: “Een dag geen thee is een dag niet geleefd.” (D.B. & J.P. Quotes)

“Het is oké, meid.” (D.B. Quotes)

Eindelijk een goede nachtrust na een lange reis! Beter gezegd: twee keer in de nacht gewekt door het gezang van de moskee, net naast ons gelegen. Dan om 8u moeten opstaan, maar al wakker zijn om 7 uur door het licht. Ondanks dat hadden we toch zin in de dag.

Na het lekkere ontbijt met thee, gingen we kennismaken met de opvanghuizen waar we de komende zes dagen een helpende hand zullen zijn. Eerst zijn we naar ‘Lala Amina’, een weeshuis voor baby’s en peuters, gegaan. De kindjes keken met grote verwondering naar ons en we konden het niet laten om al met hun te spelen.

Daarna namen we een kijkje in het opvangcentrum ‘Centre Ahli’. Daar kregen we een warm onthaal van enkele starende knappe Marokkaanse boyz. Na de rondleiding boden ze ons kopje thee en koekjes aan. Na drie keer rondgaan met de plateau, hadden we toch allemaal ons buikje vol. Tijd om terug te keren naar Hlimou voor het middageten en voor de zoveelste keer die dag, thee.

Tot 3u konden we genieten van de heerlijke zon op het dakterras. Met toch enkele verbrande gezichtjes vertrokken we naar elk ons eigen project. We deelden ons op in drie groepjes en gingen aan de slag :

  1. In Lala Amina hielp men de verzorgers met eten te geven aan de kindjes, de pampers te verversen en er bovenop nog eens extra veel liefde te geven.
  2. Terwijl ging het er in Centre Ahli heel anders aan toe; het voorziene spel werd daar met enorm veel enthousiasme gespeeld en was dus zeer geslaagd. Achteraf hebben ze ook nog een potje gevoetbald, waarbij er al gauw enkele toeschouwers kwamen supporteren.
  3. De laatste groep moest ervoor zorgen dat ze ons in Centre Ahli nooit zouden vergeten. Ze ontwierpen een ontwerp voor een educatieve muurschildering. Er is zeker nog werk aan, maar de muur werd al heel wat opgevrolijkt, onder andere ook door de medewerking van de speelse kinderen.

Samengevat was het al een zware eerste werkdag, gelukkig waren er pannenkoeken als avondeten om naar uit te kijken. Dit bleef dan ook niet alleen maar bij pannenkoeken. Toen iedereen vol was, kwam er nog vers gebakken brood en vermicelli en – om niet te vergeten – Marokkaanse thee.

We verhongeren hier zeker niet en leren hier absoluut iets bij! Hopelijk slapen we deze nacht door het gebed heen deze keer!

Veel kusjes,

Inez en Yentl

Quote van de dag: Oh la vache qui rit! Hlmiou: Non c’est la vache qui pleure, parce que vous allez la manger!

Life is good, hein!

Het vertrek

Om drie uur ’s nachts opstaan met ogen die nog prikken, stinkende ochtendadem en een slecht humeur; kortom we stonden te popelen om naar Marokko te vertrekken. Hoe dan ook zat alles mee, het inchecken en dergelijke verliep vlot en de wachttijden vielen al bij al ook goed mee. Ook de vlucht was een meevaller, slechts drie uurtjes vliegen met een prachtig uitzicht (tenminste bij het opstijgen en dalen). Ook kon iedereen snel de slaap vatten op het vliegtuig. De luchthaven in Agadir leek wel een sultantempel i.p.v. een luchthaven, onvergelijkbaar met onze Belgische trots te Zaventem.

Aankomst in Taroudant

Eens uitgecheckt in Agadir moesten we enkele minuutjes wachten op onze gastheer, de vriendelijke man genaamd Hlimou. Hij bood ons een flesje water, een gesmolten chocoladekoekje en een klein vers geplukt banaantje aan om onze honger enigzins te stillen. Njamnjam! Dan begon het echte werk pas, onze valiezen van om en bij de 45 kilo moesten we op een wit busje zien te plaatsen. Overigens een busje dat met moeite nog aan elkaar hing; en de rit was hels en hobbelig. We maakten meteen ook kennis met de Marokkaanse verkeerscultuur: schapen die de weg inpalmden en bromfietsen die je bijna van de baan reden (in combinatie met starende mannen van middelbare leeftijd) .

Dagverdeling

Na een uurtje waren we aangekomen in een gezellig steegje, onze verblijfplaats. Een gezellig huisje met een gezellige binnenplaats en zonnig dakterras. Eens gesettled trokken we erop uit. We bezochten de markt van Taroudant en belandden zowaar in een totale cultuurshock, een erg positieve. Hierna kregen we de kans om in een paardenkoets te zitten of achteraan op een bromfiets. TUUTTUUT!

Onze volgende bestemming sprak ons ook wel aan. Met ons, bedoelen we dan vooral de twee jongens. We mochten een voetbalmatch volgen tussen vrouwenteams! Een ware veldslag, waarbij er om de minuut een vrouw neergeveld op het terrein lag, schreeuwend van de ondragelijke pijn veroorzaakt door de aanraking van een speler van het andere team. De voetbalsfeer was perfect vergelijkbaar met de atmosfeer die er hangt tijdens dé Classico Barcelona-Real Madrid.

Bij de terugkeer naar ons verblijf werden we tot slot nog getrakteerd op een pakje popcorn van Hlimou. Zijn typerende uitspraak: “life is good, hein”, mochten we voor de achtste keer die dag aanhoren.

Hoe dan ook is het ‘life’ hier in Marokko ook echt wel ‘good’. Palmbomen, een lekker weertje, goed eten en fantastisch gezelschap. We hebben het volste vertrouwen in de komende tien dagen!

Joerk & Dietje

Quote van de dag: “Het begin is het belangrijkste deel van het werk.” (J.P. & D.B.)

1… 2… 3… Test, test!

De afgelopen lessen project mochten we onze creativiteit helemaal de vrije loop laten. Verdeeld in vier teams gingen we aan de slag met het in elkaar steken van een spel dat we ter plekke in Marokko met de kinderen zullen spelen. Na druk in de weer geweest te zijn, kwamen de volgende vier spelletjes uit de bus: ‘Diamantenroof’, ‘Cluedo around the world’, ‘het Dierenladderspel’ en ‘Schattenjacht door de jungle’.

Om er voor de kinderen iets onvergetelijks van te maken, is het natuurlijk belangrijk dat onze spelletjes goed ineen zitten. Om daar zeker van te zijn, mochten we de leerlingen van het eerste en tweede leerjaar van de Brusselse lagere school ‘Kakelbont’ als proefkonijntjes gebruiken. We kregen telkens veertig minuten om de vier spelletjes met hen te spelen. Op deze manier konden we nagaan waar de zwakke schakels zaten en of de spelen wat in de smaak vielen. Aan dat laatste hoeven we alvast niet meer te twijfelen!

Het was ontzettend leuk om te zien hoe de kinderen in het spel opgingen en zich amuseerden. Er werd veel gelachen en gerend, de kinderen zagen er gelukkig uit en dit bracht ook een glimlach op onze gezichten. Het is fijn als wordt bevestigd dat wat je zelf helemaal in elkaar hebt gestoken, ook geapprecieerd wordt. Wij zijn dus nu al razend enthousiast om onze spelen in Marokko met de wees- of straatkinderen te spelen en kijken enorm uit naar hun reacties. Gelukkig hoeven we daar niet lang meer op te wachten!

Anaëlle & Jone

logo-pastel-varia-2

Ceci n’est pas un brunch

Een goede sfeer en lekker eten, beter kan een zondagmiddag niet worden. De brunch ten voordele van de organisatie ‘Bouworde’, met een opbrengst van maar liefst €3900, was een groot succes. Allereerst willen we jullie bedanken; familie, sponsors, leerkrachten,… zonder jullie was dit niet mogelijk geweest. Dankzij al jullie hulp kunnen wij onze inleefreis naar Marokko waarmaken en kunnen we zowel de organisatie Bouworde als een weeshuis en opvangcentrum voor straatkinderen gelegen in Taroudant steunen.

Maar deze brunch is er natuurlijk niet zomaar gekomen. Het voorbereiden van de brunch was een ongelofelijk leuke ervaring, omdat je weet dat alle inspanningen die je doet anderen kunnen helpen. Zo hebben we om tot een goed eindresultaat te komen en vooral om efficiënt te werken de twee klassen opgedeeld in groepjes. Ieder groepje was voor een ander aspect verantwoordelijk en heeft zijn beste beentje voorgezet en zo hebben we uiteindelijk allemaal, met behulp van onze eigen kwaliteiten, een steentje bijgebracht. We hebben zowel tijdens de lessen project als in onze vrije tijd prijzen verzameld voor de tombola, onze eigen pullen ontworpen, affiches en toegangskaartjes gemaakt en de zaal gedecoreerd in Marokkaanse stijl.

Tijdens de brunch was er de mogelijkheid om tombolakaartjes te kopen om zo fantastische prijzen in de wacht te slepen, maar je kon uiteraard ook genieten van allemaal Marokkaanse specialiteiten. Zo waren er Marokkaanse pannenkoeken, verse muntthee, Marokkaanse koekjes en nog veel meer lekkere hartig- en zoetigheden. Wij vonden het in ieder geval een hele leuke ervaring en we hopen dat al de aanwezigen dit ook vonden. Na een rijkelijk gevulde dag en het genieten van de (vele!) overschotjes konden we allemaal met een tevreden gevoel naar huis gaan.

Nu kan het aftellen beginnen…. Marokko here we come!

XOXO

Marie en Hannah

Startweekend

csc_0066Om het project in te leiden zijn we op startweekend vertrokken, met als doel een hechtere groep te worden. Tijdens deze tweedaagse hebben we ook al enkele voorbereidingen getroffen omtrent de brunch, zoals een gepaste naam zoeken, taken verdelen,… maar natuurlijk ook veel plezier gemaakt.

Wat ons zeker zal bijblijven is de zoektocht naar de perfecte naam van ons evenement. Waarom? Er kwamen hierbij verschillende grappige/idiote namen uit de bus, zoals: NjamNjam-Brunch, Comme chez Ali, OhMyBrunch,… maar de beste van al was toch wel de ‘SalamaleKomNaarOnzeBrunch’, dat het nu tot onze slogan heeft geschopt.

Hiernaast zijn we meteen in gang geschoten om de brunch stapsgewijs voor te bereiden. Zo zijn we bezig met het maken van affiches, ontwerpen van toegangstickets en steunkaarten, Facebook- event aanmaken, tombolaprijzen verzamelen, sponsors zoeken, ideeën rond de decoratie uitwerken en zo kunnen we nog wel even doorgaan 🙂

Dit project kost een hoop werk, hierbij is stress geen afwezige factor, maar we steunen en helpen elkaar zoveel mogelijk, dit alles met een lach op ons gezicht.